Komory zraszania
Obudowa od określonej wielkości jest dostarczana w częściach. Najpierw przykręca się wannę, poziomując ją, do płaskiej płyty fundamentowej wysokości 10 cm. Przylgi kołnierzy powleka się masą uszczelniającą, dostarczaną razem z urządzeniem. Po dokręceniu, masa uszczelniająca powinna wypływać. Ściany i sufity skręca się w ten sam sposób. Na końcu montuje się odkraplacz (ze stali szlachetnej lub tworzywa sztucznego), kolektor dyszowy, zawór pływakowy i pompę. Króćce: odwadniający i zasilający w świeżą wodę są dołączane przez fachowca z innej branży i muszą wobec tego być dobrze oznakowane. Króciec odwadniający powinien być zaopatrzony w zasuwę odcinającą. Króciec przelewowy jest połączony z przewodem odwadniającym za zasuwą odcinającą, a przewód odwadniający doprowadzony do najbliższego wpustu podłogowego. Nie wolno go łączyć na sztywno z siecią kanalizacyjną. Nalepka ze schematem zasilania w wodę i odwadniania pozwoli na uniknięcie zbędnych pytań montera instalacji sanitarnych. Jeżeli pompa nie jest na stałe zamocowana w obudowie, lecz na osobnym fundamencie, przewody zasilające i powrotne należy wykonywać z kompensatorami.
Przed uruchomieniem komory jest niezbędne skontrolowanie robót przygotowawczych na budowie, oczyszczenie wanny i założenie sitka na pompę. Zawór pływakowy trzeba tak nastawić, aby podczas pracy następował niewielki przelew (przez rurkę przelewową); dzięki czemu po pewnym czasie nastąpi odnowienie zapasu wody. Trzeba sprawdzić kierunek obrotów pompy i szczelność instalacji wodnej. Na wlocie i wylocie powietrza nie powinna być porywana woda (pomiędzy płycinami odkraplacza). Jeżeli ma to miejsce, to albo przepływ powietrza jest większy niż założony, albo źle działa odkraplacz i należy go poprawić.




