Nawilżacze parowe

W instalacjach wentylacyjnych do nawilżania powietrza używa się, poza zraszaczami i innymi urządzeniami rozpylającymi, najczęściej nawilżaczy parowych (mówi się wówczas o urzą­dzeniach częściowej klimatyzacji). Rozróżnia się nawilżacze z własną elektryczną wytwornicą pary i urządzenia podłączo­ne do centralnego źródła pary. Wszystkie są dostosowane za­równo do wbudowania w przewód wentylacyjny, jak i do bez­pośredniego ustawienia w pomieszczeniu. Tu interesują nas wyłącznie nawilżacze wbudowane w przewody.

Nawilżacze z elektryczną wytwornicą pary

Kolektor parowy musi być dobrany pod względem długości do szerokości lub wysokości przewodu wentylacyjnego (w miejscu zamontowania), na co powinien zwrócić uwagę projektant, przygotowując zamówienie. Kolektor ma być tak zamontowany, aby się znajdował dokładnie w strumieniu po­wietrza.

Martwe naroża nie nadają się do wbudowania kolektora. Dysze muszą być zawsze skierowane ku górze, niezależnie od kierunku przepływu powietrza (dotyczy to tylko opisywanych tu nawilżaczy elektrycznych, rys. 8-110). Przy przewodach bie­gnących poziomo odstęp pomiędzy kolektorem a górną ścia­ną kanału musi wynosić co najmniej 120 mm. Na przewodzie należy przewidzieć otwór rewizyjny, przez który podczas roz­ruchu można obserwować wypływ pary. Dostarczone wraz z nawilżaczem, odporne na wysoką temperaturę, węże ela­styczne do pary i kondensatu muszą - ze względu na niskie ci­śnienie pary - być prowadzone z wystarczającym spadkiem. „Korki wodne" w wężu parowym czynią nawilżacz niespraw­nym. Nawilżacz powinien być umieszczony na takiej wysoko­ści, aby był możliwy swobodny spływ kondensatu. Jeśli ze względów budowlanych nie jest to możliwe, należy wyjątkowo odprowadzać kondensat do najbliższego wpustu podłogowe­go. Dopływ świeżej wody (Vi cala) i odpływ łącznie z syfonem (lVi cala) są dołączane na budowie. Rozruch trzeba przepro­wadzić zgodnie ze wskazówkami producenta nawilżacza. Z grubsza, rozruch można opisać w ten sposób: otworzyć do­pływ wody, włączyć nawilżacz, ustawić na wartości maksymal­ne czujnik wartości zadanej i ogranicznik. Przy braku wody następuje automatyczne wyłączenie podgrzewania.

Nawilżacze z centralnym doprowadzeniem pary

Jeżeli w obiekcie instaluje się większą liczbę nawilżaczy paro­wych, należy porównać dane z tabliczek znamionowych z da­nymi na rysunkach. Wydajność nawilżacza wynika z doboru odpowiedniej wielkości dysz. Kolektor musi się znajdować dokładnie w połowie przekroju kanału, a otwory parowe po­winny być skierowane w przeciwprądzie do przepływu powie­trza. Przed i za kolektorem powinien być prosty odcinek prze­wodu długości co najmniej 1 m. Prędkość powietrza w prze­wodzie nie powinna przekraczać 4 m/s. Możliwe są inne poło­żenia montażowe, jeżeli związane z tym problemy zostaną uwzględnione przez projektanta. Montaż przewodów paro­wych i kondensatu należy nadzorować na budowie. Muszą one mieć możliwość samoczynnego odwadniania i dlatego powinny być ułożone z odpowiednim spadkiem w kierunku głównego przewodu parowego. Odgałęzienia muszą być dołą­czone do przewodu głównego od góry. Po kilku dniach od rozruchu należy oczyścić odmulacze. Nawilżacze parowe po­winny być zaopatrzone w termostaty ochronne (zadanie pro­jektanta), aby zapobiec tryskaniu wody z kolektora po każ­dym otwarciu przewodu parowego.