Wentylatory

Wentylatory osiowe

Wentylatory osiowe mają, pomijając specjalne wykonania, mniejsze od promieniowych zastosowanie w scentralizowa­nych instalacjach wentylacyjnych, ze względu na niestabilną charakterystykę (przy minimalnym wzroście ciśnienia szybko maleje wydajność). Są one jednak znacznie tańsze i przeważ­nie bywają stosowane do wentylacji wywiewnej w halach. Wy­konania specjalne posiadają kierownice powietrza, napęd pa­sowy itd. i mogą być pod względem osiąganych spiętrzeń po­równywane z wentylatorami promieniowymi. Są jednak wy­raźnie głośniejsze, co wymaga dodatkowych wydatków na tłumienie hałasu

Wentylatory dachowe

Są one stosowane najczęściej do wentylacji wywiewnej. Moż­na je bardzo szybko zamocować w prosty sposób (4 kolki) na wstępnie przygotowanych podstawach dachowych. Stosuje się wentylatory dachowe promieniowe i osiowe. Przewody wywiewne nie powinny być wyposażane w klapy odcinające. Przy palnych pokryciach dachowych otwór wyrzu­towy powinien, ze względów przeciwpożarowych, znajdować się 1 m ponad powierzchnią dachu lub pokrycie dachu w pro­mieniu 1 m od wylotu powinno być ognioodporne. Wentylato­ry są dołączane do przewodu ssawnego poprzez króciec ela­styczny. Na wentylatorach swobodnie ssących muszą być siat­ki ochronne. Każdy wentylator dachowy (tak samo, jak wszystkie wentylatory niewidoczne ze sterowni) ma być wypo­sażony w wyłącznik (awaryjny) w pomieszczeniu obsługiwa­nym. Na obudowie wentylatora znajduje się tabliczka znamio­nowa. Wentylator po zmontowaniu należy obrócić ręcznie i zwrócić uwagę, czy nie występuje odgłos tarcia.