Wymienniki ciepła

Płytowy wymiennik ciepła

Jest to wymiennik rekuperacyjny, przy czym strumienie po­wietrza zewnętrznego i usuwanego przepływają względem sie­bie w prądzie krzyżowym. Strumienie powietrza zimnego i ciepłego są rozdzielone płytą, przez którą następuje wymia­na ciepła wskutek różnicy temperatury po obu stronach. Dawniej, wymienniki płytowe wykonywano głównie ze szkła, później na ogół z aluminium. Stosuje się również wy­mienniki z tworzyw sztucznych (zwłaszcza przy wysokich wy­maganiach antykorozyjnych).

Wymienniki płytowe zapewniają całkowite rozdzielenie powietrza zewnętrznego od usuwanego. Przekazywanie bak­terii chorobotwórczych jest w związku z tym absolutnie wy­kluczone. Należy zwrócić uwagę na dość duże niebezpieczeń­stwo zamarzania. Wymienniki płytowe nie mają żadnych czę­ści ruchomych i, podobnie jak rurki ciepła i wymienniki z rur gładkich, nie wymagają dodatkowej energii, jeśli pominąć zwiększone straty ciśnienia do pokonania przez wentylator (rys. 8-97). Zaletą wymienników z aluminium i tworzyw sztucznych jest ich niewielki ciężar i korzystne ceny.

Obrotowy wymiennik ciepła

Jest on regeneracyjnym wymiennikiem obiegowym, w którym może być wymieniane ciepło jawne i utajone pomiędzy stru­mieniem powietrza wywiewanego i zewnętrznego.

Dzięki właściwości polegającej na złożonej wymianie cie­pła i wilgoci, wymiennik obrotowy jest chętnie instalowany w urządzeniach wentylacyjnych i klimatyzacyjnych w budyn­kach biurowych, szkolnych, domach towarowych i zakładach przemysłowych.

Wymiennik obrotowy, dzięki wymianie ciepła i wilgoci, umożliwia oszczędności eksploatacyjne i energetyczne dla in­stalacji wentylacyjno-klimatyzacyjnych, odpowiadające jego wysokiej sprawności.

Wymiennik ten pracuje praktycznie bezobsługowo. Nie odkładają się w nim pyły i inne drobne cząstki. Dzięki zasa­dzie regeneracji w przeciwprądzie następuje samooczyszcza­nie rotora.

Podczas montażu należy pamiętać, że powietrze zewnętrz­ne i usuwane przepływa przez rotor w przeciwnym kierunku.

Urządzenia można montować w położeniu poziomym i pio­nowym. Przy montażu poziomym należy przewidzieć podpar­cie ramy i osi obrotu. Po zakończeniu montażu i dołączeniu przewodów wentylacyjnych należy wsunąć listwy uszczelniają­ce w odstępie 0,5 mm od rotora; dzieje się to przy włączonych wentylatorach. Następnie należy sprawdzić swobodny bieg rotora, zwracając uwagę, aby nie występowały naprężenia w obudowie po dołączeniu przewodów wentylacyjnych. We wszystkich 4 przewodach przyłącznych trzeba przewidzieć do­stępne otwory rewizyjne. Silnik napędu rotora powinien być także łatwo dostępny. W przypadku montażu poziomego na­leży pamiętać, że koło napędowe na wale silnika jest wyżej, a silnik jest umieszczony nad przekładnią pasową (ew. prze­budować).